Nyron Wau:“Het voetbalwereldje is niet zo mooi als het van buitenaf lijkt.”

Het is een poosje geleden, maar de tijd is weer daar. Tijd voor een voetbalverhaal, en wat voor één. Deze keer ging ik op bezoek bij Nyron Wau. Een man die leeft voor het voetbal en die openhartig durfde te antwoorden op de vragen die ik hem stelde. Het werd een mooi open gesprek, een gesprek waarin Nyron (eindelijk) zijn verhaal mocht, kon en wilde doen.

Door Peter Bussers
Zijn mimiek en zijn toon van praten gaf veel weer. Het enthousiasme waar hij mee begon zwakte gedurende het gesprek lichtjes af. Er gebeurde namelijk veel tijdens zijn profcarrière en dan niet altijd in het positieve zin van het woord. “Het lijkt allemaal heel mooi van de buitenkant, maar de realiteit is anders”. Desondanks heeft hij natuurlijk wel ook dingen mogen meemaken waarvan velen alleen maar van mogen dromen. En tot die conclusie kwam Nyron ook na een twee uur durend gesprek. Nyron kan terugkijken op spelen met de grootste spelers, mooiste stadions. Nyron heeft herinneringen gemaakt voor het leven en dat mag en zal hij nooit vergeten.

Zesjarige leeftijd het avontuur bij PSV
Voetbal was aanvankelijk niet sport nummer één binnen de familie Wau. Vader Wau was judoka en zo was het gezin dan ook vele weekenden in een sporthal te vinden. Nyron en zijn broer Nuelson namen echter wel altijd een bal mee waarmee duidelijk werd aangegeven waar de liefde bij hen lag; voetbal. Vader Wau vond het helemaal prima als er maar gesport werd.

De familie Wau woonde in een volkswijk bij de Coevering en daar werd volop gevoetbald door de jeugd. Ook Nyron en zijn broer waren daar veel te vinden. De twee sloten ook al snel aan bij de voetbalvereniging Braakhuizen. Het talent voor voetbal was er want op zesjarige leeftijd werd Nyron gevraagd door PSV.

Nyron: “Hoe dat toen precies is gelopen weet ik niet meer. Ik weet alleen dat de jeugdopleiding van PSV toen nog in de kinderschoenen stond. Een jaar voordat zowel ik als mijn broer waren gescout kon je je namelijk nog gewoon aanmelden bij PSV. Hoe dan ook; ik weet nog dat toen Adrie van Kraaij en Gerrit van Tilburg stonden te kijken bij een wedstrijd van ons. Ik speelde toen bij de E-tjes van Braakhuizen en na die wedstrijd werd er gezegd: ‘Jullie moeten naar PSV komen’.

Groot talent maar o zo nuchter
Het eerste jaar bij PSV mocht de toen zesjarige Nyron alleen nog maar meetrainen en was hij te jong om wedstrijden te spelen. Je zou zeggen dat het een speciaal gevoel zou moeten zijn om bij PSV te mogen spelen, maar dat lag bij Nyron anders. Nyron:”Ik heb eigenlijk nooit dat gevoel gehad dat het speciaal was of een droom van mij  was. Ik wilde gewoon voetballen en dat dat toevallig bij PSV was, was leuk maar ook niet meer dan dat. Je deed gewoon je ding. Ik weet wel dat bv vergeleken met Braakhuizen wij drie keer in de week trainden. Natuurlijk geen straf als je alleen maar wilt voetballen.”

Destijds zag de opleiding bij PSV er heel anders uit. Het was niet zo professioneel zoals het tegenwoordig is en daarbij speelde het haar competitiewedstrijden ook gewoon tegen amateurclubs. Vandaar misschien ook wel het gevoel bij Nyron dat het allemaal niet zo bijzonder was. Nyron begon met het spelen van wedstrijden in de E1. Normaliter werkt het zo bij PSV dat bij overgang naar volgende leeftijdscategorie je in het eerste jaar in het tweede team komt te spelen en het jaar daarop in het hoogste team. Nyron speelde toen overigens ook in een team met Bas Lases, waar ik drie jaar terug ook een artikel mee mocht maken.

Bij PSV zag men echter al snel het talent bij Nyron en zodoende sloeg Nyron al snel een team over en speelde het vervolgens constant bij elke leeftijdscategorie twee jaar in het hoogste team bij PSV.  Nyron trainde toen o.a. onder Pedro Blommers, Mark Scheepers, Twan Scheepers en ook Marco van den Braken.

Jaar op jaar werd PSV kampioen in de amateurcompetities met Nyron als de rechtsbuiten. Je kunt je dan ook wel afvragen of het spelen in de jeugd bij PSV toen zo bijzonder was. Nyron: “Ja dat toch wel hoor. Kijk t.o.v. andere verenigingen liepen wij er gewoon goed bij. We kregen trainingspakken, later ook voetbalschoenen en daarnaast speelden wij ook al mooie grote toernooien mee. Niet perse in de buurt maar in het buitenland. Dat zijn ervaringen, voor jonge jongens zoals wij toen waren, om nooit meer te vergeten. We gingen vaak met busjes en ook gingen de ouders dan vaak mee. Het was gewoon heel hecht en gezellig. Los van dat wist ik echter niet beter. Niet om op te scheppen of zo maar gewoon omdat ik nog nooit echt (lang) bij een amateurclub had gevoetbald en wist hoe het er daar aan toe ging”

Buitenlandse toernooien
Hoewel Nyron dus overal vrij nuchter tegen aankeek, waren de buitenlandse toernooien dus wel iets geweldigs. Prachtige herinneringen. Nyron: “Hoewel wij, misschien ook wel logischerwijs, hard werden aangepakt voelde het elke keer weer als een prachtig schoolreisje. De groep die wij toen hadden met o.a. Bjorn Becker, Bas Lases, Jay Gibbes was toen ook zo geweldig en zo hecht. Echt Strijpse, Eindhovense jongens. Wat hebben wij een plezier gehad.”

Het waren hoogstaande toernooien (België, Italië, Frankrijk) waaraan PSV maar ook Ajax en Feyenoord altijd aan deelnamen. Nyron: “Het waren toernooien waar je eigenlijk het hele jaar voor speelde, daar deed je het uiteindelijk voor. Het was namelijk niet automatisch dat je mee mocht, er werd altijd een selectie gemaakt. Ik was een vrij nuchtere jongen en dat is niet om arrogant te doen, maar ik wist wat ik kon en behoorde ook tot de betere spelers. Toch was er altijd een bepaalde angst, misschien wel mijn enige angst, om zo’n toernooi te moeten missen.”

Zoals gezegd stonden die toernooien bol van leuke herinneringen. Nyron werd bv in België een keer uitgeroepen tot de speler van het toernooi. Verder speelde het ook tegen grote buitenlandse ploegen zoals o.a. Real Madrid, Barcelona  en AC Milan en tegen wat later bleek grote spelers zoals Casillas en Raoul. Maar ook trad Nyron toen met zijn teamgenoten aan tegen bv Van de Vaart, Heitinga, Hersi, Van Persie en Loovens.

De wedstrijden op zich hadden soms ook iets apart. Zo was er toen bv nog geen kunstgras en speelde men ook ooit wedstrijden op gravel. Gravel waarop door de buitenlandse ploegen gewoon slidings werden gemaakt. Een aparte gewaarwording.

Maar er gebeurde meer weet Nyron te vertellen. Nyron: “Jazeker. Voor ons waren het net echt schoolreisjes. Vier dagen op pad en dan met z’n allen slapen in een schoolgebouw op stapelbedden. Het was lachen geblazen. Ik weet nog wel dat bv Richard de Beer altijd in was voor een geinigheidje. Zo weet ik ook nog een avond dat alle ploegen sliepen in een eigen ruimte. Wij grappen en grollen, bij tegenstanders op deur kloppen etc. Het echte kindergedrag. Ik weet nog dat Marco van den Braken er een keer klaar mee was en de ruimte binnen kwam en aangaf dat we moesten stoppen en moesten gaan slapen. Zo gezegd, zo gedaan. Marco deed de lichten uit en verliet naar wij dachten de ruimte. Marco weg, wij weer ons bed uit en feesten……dachten wij. Marco stond echter nog in dezelfde ruimte en wij verschoten ons kapot. Lachen achteraf…. haha”

Vanaf de D-jeugd speelde Nyron met PSV in de landelijke competitie tegen andere profclubs. Deed het hem dat iets? Nee…. Voor Nyron was het gewoon nog steeds lekker tegen het balletje aantrappen. Wie er bij de tegenstander speelde boeide hem ook niet. De accommodatie waar er werd gespeeld boeide hem ook niet. Nyron: “Van thuis uit is ons altijd geleerd: het maakt niet uit wie voor je staat, je moet gewoon je ding doen.”

Doorbreken
En dat deed de aanvaller meer dan prima. Nyron, die op 15-jarige leeftijd al zijn eerste contract tekende (één van de weinige van zijn lichting), bleef constant tot de betere spelers behoren, kreeg uitnodigingen voor het Nederlands Elftal waarvoor hij ook zijn wedstrijden speelde. Het was gewoonweg een groot avontuur waarbij hij ook nog zijn wedstrijdjes met PSV in Hongkong en China speelde. Nyron behoorde op dat moment tot de top van Nederland en misschien wel van Europa.

Het was dan ook wachten op de doorbraak bij het grote PSV, maar dat was in die tijd niet makkelijk. Nyron: “Nee, het was juiste een moeilijke tijd. Destijds braken bijna geen spelers door, bij geen enkele club. Er werd weinig met jeugdspelers gewerkt. In die tijd was er echter wel een bepaalde tendens, dat kreeg ik ook wel mee van de spelers waarmee ik speelde in het Nederlands team en Olympisch team. Het was gewoon zo dat wanneer er bij Ajax een speler zou doorbreken en zijn debuut zou maken, dat je er bijna zeker van kon zijn dat dat ook zou gaan gebeuren bij Feyenoord of bij PSV. Die ploegen wilden niets onder doen voor elkaar.

Van mijn lichting braken er toen ineens best wel wat spelers door (o.a. Van de Beukering, Hersi ,Van de Vaart, Bechan) en toen maakte ik mij toch wel wat zorgen. Ik werd ook ongeduldig. Ik voelde mij absoluut klaar voor de stap en werd ook door iedereen een soort van op handen gedragen. Ik zag alleen maar dat PSV spelers aantrok en dacht alleen: wanneer komt mijn kans? Huntelaar, Takak maar ook ik bleven gewoon onze wedstrijden in de A en later het tweede elftal spelen.”

Uiteindelijk kreeg Nyron dan toch de kans bij PSV. De vraag blijft echter, ook bij Nyron;  was het een zoethoudertje (daar er bij  Ajax en Feyenoord wel spelers doorbraken en PSV niet kon achterblijven) of was men echt volledig overtuigt van de kwaliteiten van Nyron.

Nyron had er op dat moment al enige tijd bij het tweede elftal op zitten , waar Erwin Koeman trainer was, en trainde daarna met het eerste elftal mee. Moet indrukwekkend, speciaal zijn geweest voor een youngster zou je zeggen? Niets is minder waar. Nyron:”Tuurlijk is dat mooi en nogmaals ik wil niet arrogant overkomen, maar ik maakte gewoon voor mijn gevoel deel uit van de groep. Ik was één van hen. Nu met terugwerkende kracht vind ik het wel enorm mooi en speciaal dat ik dat heb mogen meemaken. Voel ik mij ook heel trots.”

(Europees) debuut
Op 6 december 2001 was het dan zover. PSV, had de voorronde Champions League niet overleefd en moest op 6 december voor de UEFA Cup voor 26000 toeschouwers thuis aantreden tegen PAOK Saloniki. In Griekenland had de ploeg van trainer Eric Gerets met 3-2 verloren. Thuis volgde er een 4-1 overwinning en had Nyron zijn aandeel. Bij een stand van 3-1, na doelpunten van Ghakokidze en tweemaal Vennegoor of Hesselink, mocht de 18-jarige aanvaller in de 89e minuut zijn debuut maken.

Nyron:”In één woord geweldig. Ik was zo ongelofelijk zenuwachtig dat wil je niet weten. Ik weet dat wij voor de wedstrijd in Oisterwijk verbleven. We gingen vandaar uit met de bus naar Eindhoven. Ik weet nog dat ik bij Addo, Kezman en Rommedahl zat. Met het stadion in zicht kon ik niet meer stil zitten. Ik wist ook dat ik zou gaan invallen want dat had Mark van Bommel mij gezegd. Ze maakten mij ook helemaal gek in de bus.

Uiteindelijk met de 3-1 stand mocht ik gaan warmlopen. Hoe ik mij toen voelde weet ik echt niet meer. Ik ben echt alles kwijt van toen, puur door de zenuwen. Ik weet dat ik werd neergehaald en dat wij een penalty kregen welke door Mark van Bommel werd benut. Verder; al sla je mij dood. Ik weet op de een of andere manier haast niets meer. Volgens mij in totaal drie ballen aangeraakt en na afloop volop gefeliciteerd door mijn ploeggenoten en meegenomen naar de businessclub. Dat is het. Echt jammer eigenlijk. Tegenwoordig kun je alles terugvinden op internet, van beelden tot interviews. Jammer genoeg van toen niet.

Ik kreeg laatst overigens nog wel een berichtje via Facebook van een Griekse man, hij zei dat de speler die me neerhaalde (de Nigeriaan Ifeanyi Udeze) een legende was bij PAOK. Zo zie je maar hoe bijzonder het was, er zijn nóg steeds mensen die het zich herinneren.”

Hiddink kwam, Park kwam, Wau vertrok
Een herinnering dus voor het leven en op naar de volgende zou je zeggen. De toekomst leek er goed uit te zien voor Nyron, die overigens geen minuten meer zou maken dat seizoen na zijn  debuut. Nyron had ook een positief gesprek met Arnesen en Gerets over het nieuwe seizoen. Wau zou de tweede aanvaller worden naast Rommedahl.

Er speelde echter wat dingen bij PSV. In de winterstop keerde een groep spelers, waaronder Van Bommel en Waterreus, zich tegen de trainer. Na ingrijpen van voorzitter Harry van Raaij werd de coup de kop ingedrukt en kreeg Gerets zelfs een contract voor onbepaalde tijd aangeboden. Tijdens een oefentrip naar China aan het einde van het seizoen werd Gerets na een serie gesprekken met Van Raaij echter de wacht aangezegd.

Voor de rechteraanvaller pakte dit verkeerd uit. Hiddink kwam en nam, na zijn succesvolle wereldkampioenschap met Zuid Korea, Park en Lee mee. Wau kreeg dus Park en Rommedahl voor zich en kreeg een gesprek waarin werd aangegeven dat het beter was dat hij verhuurd zou worden. Nyron: “Voor mij was dit een enorme teleurstelling. Ik begreep het niet….hoezo….ik was zo lekker bezig en Hiddink kon mij nog helemaal niet. Echt een teleurstelling en toen dat gebeurde was ik ook nog eens net van zaakwaarnemer verwisseld. Ik zat bij Kees Ploegsma in een PSV-nest en had besloten mij aan te sluiten bij Swart en Lerby. Of dat slim is geweest is ook maar de vraag. Ze zaten in Amsterdam en nu kwam ik eigenlijk in een Ajax-nest terecht.”

Een hel in Maastricht
Ze kwamen met MVV. Nyron: “Om heel eerlijk te zijn had ik nog nooit van MVV gehoord. Ik kreeg te horen dat ze in de Jupiler League speelden maar daar keek ik niet naar, ik was alleen maar bezig met de Eredivisie en het buitenland.” Het enige wat de aanvaller kreeg te horen dat de plannen groots waren en dat ze terug de Eredivisie in wilden. Nyron ging er toch maar op in en mocht zich vanaf het seizoen 2002-2003 speler van MVV noemen. Nyron: “Mijn slechtste keuze ooit!”

Nyron kwam in een studentenstad terecht en ging voor het eerst op zichzelf wonen. MVV had wat dure jongens gehaald om het ‘daad bij woord’ te voegen maar het liep niet. De resultaten waren slecht  en de sfeer was niet om naar huis te schrijven. Financieel kwam MVV ook in problemen waardoor het haar verplichtingen t.o.v. spelers niet altijd kon nakomen. Nyron: “Het was een regelrechte ramp, een drama. Ik voelde mij daar ook zo eenzaam. Ik werd nog betaald door PSV maar ik had medespelers die moesten wachten op hun geld. Het was gewoon echt niet leuk. Ik had de focus niet meer op voetbal en verloor mijn plezier in het spelletje. Echt onwerkelijk.

Ik heb daarop ook contact opgenomen met Frank Arnesen om mij daar weg te halen. De tweede seizoenshelft mocht ik gelukkig twee van de vier dagen met PSV mee trainen en twee keer met MVV. Dat was het eigenlijk ook niet, want je hoorde eigenlijk nergens meer bij. Ook mijn plek bij Nederlands elftal leek ik daardoor te verliezen. Ik was ook steeds vaker bij mijn ouders in Geldrop.

Mijn mooiste periode in mijn voetbalbestaan
Nyron verbleef één jaar bij MVV om vervolgens terug te keren bij PSV. Althans dat was de bedoeling. De aanvaller had, ondanks de moeilijke tijd, wel geroken aan het betaald voetbal en wilde dit ook graag blijven spelen. Een jaar in het tweede elftal voor PSV was dan ook niet echt wat hij nastreefde.

Mario Capteijn, eveneens oud-speler van PSV, bracht uitkomst. Capteijn was TD bij Helmond Sport en vroeg Nyron te komen. Nyron: “Helmond Sport heb ik toen altijd gezien als een te kleine club. De ambities lagen er echter wel. Toch vond ik het een moeilijke beslissing. Ik wilde in mijn vertrouwde omgeving voetballen met spelers waar ik al eerder mee had gevoetbald, maar ik wilde ook in stadions blijven spelen. Uiteindelijk ben toch op de aanbieding ingegaan, en met terugwerkende kracht, kan ik wel zeggen dat ik blij ben met die keuze toen. Helmond Sport bezorgde mij de twee mooiste jaren van mijn carrière.”

Helmond Sport beleefde prima seizoenen en wist zich via een vijfde en zesde plaats te plaatsen voor de play-offs. Daarin werd het jammerlijk uitgeschakeld. Nyron kwam in die twee seizoenen in totaal tot 62 wedstrijden en wist 13 keer het net te vinden. Wat een belangrijk doelpunt leek te gaan worden destijds, was in het thuisduel met Sparta. Helmond Sport kwam door Nyron op 1-0 wat promotie zou betekenen voor de Helmonders. Sparta scoorde echter nog twee keer waardoor Helmond Sport in de eerste divisie bleef.

Nyron:”Ja dat was zo zonde en zou een bekroning zijn op twee prachtige jaren. We hadden zo’n leuke groep met coaches Jan van Dijk en Ruud Brood. Zo’n hecht team dat op vrijdag lekker op stap ging naar Eindhoven en waarbij ook de coaches meegingen. Het klopte gewoon allemaal. Die beslissing tegen Sparta, met een Danny Koevermans en Ricky van de Bergh, zal me ook altijd bij blijven. Zoveel spanning en we waren zo dichtbij. Sparta scoorde de twee doelpunten in het laatste kwartier.

Na de wedstrijd ook zo prachtig, de drukte en hoe het leefde. Er waren wel wat rellen met de supporters en die van Helmond Sport waren gek haha. Ik stond in de hal met o.a. Danny Koevermans te praten en  wij zagen het allemaal aan. Vervolgens komt Danny Schenkel aangelopen die gewoon aangeeft tussen die rellen door naar de bus te lopen. Even later zagen wij zijn tas door de lucht vliegen en zagen we hem rennend terugkomen hahaha. Heftig maar ook mooi, ook mooi hoe spelers dan onderling met elkaar omgaan.”

De eerste blessure
Nyron was toen overigens nog steeds eigendom van PSV en kon na die twee jaar Helmond Sport terugkeren bij PSV maar opnieuw in het tweede elftal. Voor Wau geen optie. Helmond Sport kon ook niet meer omdat de Helmonders hem niet meer konden betalen. PSV vroeg namelijk meer geld. Los van dat viel die hechte spelersgroep bij Helmond ook uit elkaar en had Nyron zelf het idee Helmond Sport te zijn ontgroeid. Op zoek naar een nieuwe uitdaging dus en deze vond hij bij RBC.

De Eredivisionist had interesse in de rechtsbuiten maar wilde hem niet huren maar dan direct overnemen. Een goed contract zou er ook klaar liggen. Nyron zelf, die toen pas 22 was, was klaar met PSV en wilde weg en ingaan op de aanbieding van RBC. Nyron: “Ik had toen geen zin in het tweede te spelen. Achteraf gezien had ik die beslissing niet moeten nemen en had ik mijn nieuwe contract niet moeten laten ontbinden en wachten op mijn kans. Maar ja dat is achteraf gepraat.”

RBC had ambities en versterkte zich o.a met Robert Molenaar en Ali Elkhattabi. Het zag er goed uit maar het bleek compleet los zand te zijn. RBC versleet dat jaar ook drie trainers. Het werd een seizoen om snel te vergeten. RBC eindigde troosteloos onderaan met slechts één overwinning en zes gelijke spelen. De overige wedstrijden werden allemaal verloren. Ook financieel waren er problemen zoals ook het geval was eerder bij MVV. Nyron had het niet in Roosendaal, sliep vaak in een hotel en kreeg voor het eerst in zijn carrière ook met blessureleed te maken.

”Ik draaide bij een training weg bij Sylla waarna mijn knie bleef hangen en hoorde een knak. Alles in mijn knie was aangetast. Ik moest een half jaar revalideren. Een zwaar half jaar. Telkens met de auto op en neer naar Roosendaal maar niet spelen. Ik voelde mij weer heel slecht bij die situatie. Het was gewoonweg niet leuk.”

Uiteindelijk kwam Nyron tot zestien competitiewedstrijden in de Eredivisie en tot één doelpunt, welke hij maakte een week voor zijn blessure in het thuisduel tegen Sparta (1-1). Dus wel Eredivisie gespeeld, wat hij zo graag wilde. Nyron: “Ja alles is anders in de Eredivisie, er gaat veel meer aandacht naar uit. Een mooier podium. Het spelen in grote stadions en tegen grote namen zoals tegen Ajax waar Emanuelson mijn directe tegenstander was.

FC Den Bosch en verkeerde zaakwaarnemer
Nyron mocht nog een jaar bij RBC blijven maar besloot toch transfervrij (was in contract opgenomen) te vertrekken en te verkassen naar FC Den Bosch. De aanvaller had zelf het idee eerder met FC Den Bosch weer op een hoger niveau terug te keren dan bij RBC. Ook de plannen spraken Nyron aan.

FC Den Bosch trok ook aardig wat spelers aan waaronder Frank Demouge. Het werden ook twee leuke jaren voor Nyron waarin jammer genoeg promotie niet kon worden afgedwongen. Tweemaal speelde het nacompetitie en tweemaal werd het uitgeschakeld (VVV en FC Zwolle). Nieuwe ronde, nieuwe kansen zou je zeggen. De onderhandelingen voor nog een jaar FC Den Bosch verliepen ook prima maar in een heel kort tijdsbestek werd alles ineens afgeblazen. Nyron: “Ik ben nu wat wijzer, maar toen wist ik niet wat mij overkwam. Ik was tevreden met wat ik verdiende, maar ineens was ik volgens Fred van de Hoorn te duur. Waarschijnlijk heeft mijn toenmalige zaakwaarnemer het verpest en waarschijnlijk wilde hij zelf meer geld of had hij eisen neergelegd waarvan ik niets wist.”

De aanvaller belandde in een situatie waar hij nog nooit had in gezeten. Nyron Wau zat zonder club en zat in onzekerheid en had geen werk. Zelf had de aanvaller, die echt wel goede jaren had gehad, nog wel hoop dat er een eredivisieploeg zou komen en liet hij de interesse van de vooral kleinere eerstedivisie clubs aan zich voorbij gaan.

Zon, zee en mooie lucht in Cyprus maar geen geld
De tijd begon echter te dringen, twee maanden lang zat hij zonder club en toen opeens kwam Nea Salamina een club uit Cyrpus. Hoe dan zou je zeggen? De zaakwaarnemer had via zijn netwerk contact gelegd met de club in Cyprus en beelden opgestuurd. Nyron kreeg een mooi contract aangeboden en zo zette het gezinnetje Wau de weg in naar Cyprus.

Nyron: “Voor mijn gezinnetje, met nog twee jonge kinderen toen, een enorme groot stap natuurlijk. Wat wist ik van Cyprus. Ik wist dat het voetballend niet zoveel voor stelde maar dat het een prachtig land is met volop zon. Daarbij begon dus de tijd te dringen en had ik ook niet veel keuze. Doen dus. Een nieuw avontuur waarbij het financieel wel allemaal goed zou zitten.

Voetballend leek het uiteindelijk ook wel allemaal mee te vallen en was het niveau hoger dan gedacht. Er speelden natuurlijk ook veel Portugezen en Brazilianen, dus het niveau was uiteindelijk goed. Ik dacht op deze manier ook nog stappen te kunnen maken en tekende een contract voor twee jaar.”

Het zat Nyron echter niet mee. Het nieuwe seizoen was nauwelijks aan de gang of de voetbalbond besloot de regels te wijzigen aangaande het aantal buitenlandse spelers in één team. Dat ging terug van veertien naar zes. Nyron zat niet bij die zes spelers en was zodoende niet speelgerechtigd in Cyprus. Een kolderieke en vervelende situatie. Nyron: “Ik mocht wel trainen en oefenwedstrijdjes meespelen, maar meer dus niet. Dat maakte mij voor de club een hele dure jongen. Ik zat met handen in mijn haren. Ik had in Nederland ook alles verkocht; auto, huis etc. ook met het idee dat ik toch niet snel hoefde terug te keren.

Op een gegeven moment betaalde ze mijn salaris niet meer. In Cyprus was het overigens ook zo dat je om de zoveel tijd een check moest gaan halen bij de TD. Je moest er snel bij zijn want als je niet snel genoeg je check bij de bank inleverde, was het geld van de club al weer op. Bizar….

Het werd allemaal nog erger. Op een gegeven moment gaven ze mij telkens een check mee die niet verzilverd was, wat overigens ook strafbaar is. Daar kon de bank niets mee. Geen geld, terwijl ik daar een mooi huis met zwembad had. Mijn spaarpot raakte zodoende ook aardig op. Het is ook allemaal behoorlijk duur daar. Voor puur gas, water en licht betaal je al zeshonderd euro p/mnd. Vier maanden kreeg ik niet betaald. Ik moest op gegeven moment ook de auto inleveren bij de club en kreeg er eentje terug……dat wil je niet weten. Een auto zonder airco en dat in een land waar het 40 graden is. Mij werd ook aangeraden wel te blijven trainen want anders zouden ze mij daarop kunnen pakken. Het was echt een hopeloze situatie waarbij ik gelukkig wel de steun kreeg van mijn familie en vrienden.”

Een maand Australië
Het was voor Nyron klap op klap na de eerder ook nare ervaringen met MVV en RBC. Na drie maanden niet gespeeld te hebben en geen geld ontvangen te hebben mocht hij zijn contract laten ontbinden. Maar hoe verder? Van zijn zaakwaarnemer was geen spoor meer te bekennen en hoe kom je zo dan aan een nieuwe club?

Gelukkig vond Nyron die wel, weliswaar in Australië bij de Newcastle Jets.  Nyron:”Ik heb toen pijnlijk genoeg mijn gezin moeten achterlaten in Cyprus. Het was moeilijk voor mijn vrouw daar, met twee kleine kinderen en de taal niet te kunnen spreken. Zo vervelend maar het kon toen niet anders, er zou geld op de plank moeten komen. Ik kon in Australië een contract tekenen voor drie maanden, maar dat was totaal niet aantrekkelijk. Ben daar toen ook maar een maand gebleven.”

Terug naar Helmond
Gelukkig voor Nyron bleef hij zijn contacten houden, zo ook met Jurgen Streppel die trainer was bij Helmond Sport. Aanvankelijk met de vraag om zijn conditie op peil te houden bij Helmond Sport. Uiteindelijk werd Nyron voor de tweede keer ook speler van de Helmondse Eerstedivisionist.

Nyron, toen pas 26, kon echter niet meer brengen wat hij voor ogen had. Kwam eigenlijk ook tekort. Het niveau was gewoon niet meer goed genoeg en daarbij ontbrak het plezier. Ook niet gek na wat hij allemaal had meegemaakt en het ontbreken van wedstrijdritme. Het enige wat toen eigenlijk positief was, dat hij terug was in Nederland en zijn vrouw en kinderen, die toen nog in Cyprus zaten, kon verrassen met een nieuw huis.
Het plezier was weg en het vertrouwen in mensen ook. Steeds meer kwam hij er achter dat het maar een eng wereldje was.

Van Helmond naar Apeldoorn naar Slowakije
Voor Nyron duurde het avontuur bij Helmond Sport slechts een half jaar waarna hij ging spelen bij AGOVV in Apeldoorn dat onder leiding stond van John van de Brom. Daar vond Nyron ook wel weer dat beetje plezier terug in het voetbal. Toch werd het nooit meer wat het was geweest, terwijl hij toen nog relatief jong was.

Nyron ging er ook andere dingen bij doen; spulletjes verkopen, meubels verkopen voor een vriend die een meubelzaak had. Dat gaf eigenlijk al genoeg aan hoe hij er in stond.

Nyron:”Ik heb daar op zich wel een leuke tijd gehad, maar ik kon het nooit echt zien als een profclub. We deden het overigens helemaal niet slecht, hadden een leuk elftal met Chadli, Van de Haar, Leeuwin, en stonden op een gegeven moment vijfde in de eerste divisie. Ik speelde ook mijn wedstrijden en zou bij het bereiken van vijftien wedstrijden een verbeterd contract krijgen.

Niets was minder waar. Ook bij AGOVV waren er financiële problemen waardoor ik niet het besproken contract kreeg voorgeschoteld maar een ander. Ik dacht dit kun je niet maken en was woedend. Ik had op dat moment ook een nieuwe zaakwaarnemer die met een nieuwe club en een nieuw avontuur kwam; Dunajska Streda in Slowakije. Ik ben boos naar John van de Brom gegaan en heb hem gezegd dat hij een klootzak was en niet eerlijk. Vervolgens besloot ik het avontuur aan te gaan in Slowakije.”

Nyron was dus woedend en was op zoek naar mensen welke hij wel kon vertrouwen, hij was het echt beu. Uit boosheid vertrok hij dus naar Slowakije naar een ploeg die op het hoogste niveau speelde en meedeed voor Europees voetbal. De eigenaar van de club kwam uit Dubai en had daar ook een club. Nyron: “Ik had toen het idee dat als ik goed zou presteren dat ik Europees zou kunnen gaan voetballen of misschien wel naar Dubai zou kunnen vertrekken. Doelstellingen genoeg dus.“

Opnieuw ging het echter mis. Nyron had een appartement in het stadion en keek zo uit zijn raam op het veld. Het stadion stond echter in het Hongaarse gedeelte waar veel armoede was. Nyron voelde zich wederom eenzaam en ook niet veilig. Er heerste namelijk veel racisme, liepen veel skinheads rond en men was daar geen donkere mensen gewend. Nyron werd ook afgeraden om ’s nachts de deur uit te gaan.

Het voetbal lag Nyron ook niet echt, het was ook heel erg fysiek. Maar los van dat gebeurde daar nog veel meer opmerkelijke dingen. Ook in Slowakije bleek het financiële een ding te zijn en moest hij vaak wachten op zijn geld. Dat terwijl de eigenaar zijn nieuwe auto kwam showen op het veld maar de td van de club doodleuk berichtte dat er geen geld was voor de spelers. Opnieuw een bizarre situatie. De zoveelste kun je wel zeggen.

Nyron: “Na dat voorval had ik er genoeg van en boekte ik direct een ticket terug naar Nederland, ondanks dat er nog belangrijke wedstrijden op het programma stonden en ik dus een contract had. Ik werd vervolgens nog wel paar keer gebeld waar ik was, waarop ik zei: zorg maar dat er geld op mijn bank staat en ik pak meteen het eerste vliegtuig terug. Ik kreeg dit geld overigens enkele jaren later maar speelde geen wedstrijd meer daar. Ik was het zo ongelofelijk zat. Het was allemaal verrot en ondanks dat je met vele grote spelers en in stadions en landen mag spelen is voetbal op dat gebied gewoon niet mooi. En dan druk ik mij zacht uit!”

Deur betaald voetbal dicht, terug naar de amateurs
Nyron was teleurgesteld, moe en op en was klaar met het betaalde voetbal. Via zijn vriend Danny van Bakel speelde Nyron enkele maanden voor Dijkse Boys en vertrok hij daarna nog één keer naar het buitenland. Luthommel werd zijn nieuwe club. In België beleefde Nyron een prachtige tijd. Vier jaar lang mocht hij zich speler noemen van een vierde nationaalploeg, een niveau vergelijkbaar als toen de topklasse hier.

Het plezier spatte er weer van af bij de aanvaller, die daar een kampioenschap wist te pakken en ook een keer gekroond werd tot speler van het jaar. Nyron voelde zich prima, had toen ook een baan welke uitstekend viel te combineren met het voetbal. Hij voelde zich weer echt happy.

Nyron: “Ja echt een waanzinnige mooi tijd daar mogen beleven. Grappig; ik leerde daar ook voor het eerst bier drinken. Ik weet nog wel dat ik op de bar moest staan en een Duvel kreeg. Je kent het wel; direct achterover gooien, maar misschien herken je dan het volgende ook wel; het kwam er meteen ook weer uit, hahaha. Ik kon trouwens na Luthommel ook nog met Danny van Bakel naar Vietnam gaan. Ik had daar echter geen zin meer in. Ik bleef wel met Danny contact houden, die na een week al weer weg wilde uit Vietnam. Hij sliep in een appartement tussen de ratten. Ik zei: ‘volhouden Danny’. Paar weken later kreeg hij een prachtig contract aangeboden en werd hij de blonde Beckham genoemd.

Voetbalschool, trainerschap
De voetbalcarrière zat er bijna op voor de Geldroppenaar die ondertussen ook al aan een voetbalschool was begonnen. Verder behaalde hij diverse voetbaldiploma’s en ging hij zijn zoon coachen bij Braakhuizen en sloot hij zijn eigen carrière definitief af bij het eerste elftal van Braakhuizen.

Nyron werd zeg maar overal zo’n beetje voor gevraagd bij Braakhuizen en dat bracht hem op het idee toch weer meer te gaan doen in de voetballerij en je kunt wel zeggen met succes. Nyron genoot de versnelde voetbalcursus voor ex-profs en ging vervolgens aan de slag bij Nuenen. Daar fungeerde hij als jeugdcoach, coach van het tweede elftal en assistent bij het eerste elftal. Inmiddels had hij, samen met Nick Bronzwaer, ook de gehele jeugdopleiding bij Helmond Sport opgezet. Van tien ballen en nul spelers naar uiteindelijk zeven teams. Een prestatie van formaat.

Jammer genoeg hield dit, na zeven jaar, op na een verschil van mening met Jurgen Streppel die niet achter de plannen stond van Nyron. Een opnieuw grote tegenvaller. Nyron:”Natuurlijk was ik wel wat gewend en kun je sommige dingen ook verwachten, maar niet van bepaalde personen waar je al eerder mee hebt samengewerkt.” Dat doet pijn. Nyron kreeg nadien nog voldoende aanbiedingen, waaronder bij PSV, om aan de slag te gaan maar koos uiteindelijk voor VVV waar hij onlangs zijn contract verlengde.

Tevens is Nyron hedendaags coach van Braakhuizen waarmee hij momenteel vecht tegen degradatie. Volgend seizoen zal hij aan de slag gaan bij één van de concurrenten in strijd om die degradatie namelijk Unitas’59. Nyron: “Ik wilde dat eigenlijk niet maar het gesprek verliep zo goed dat het mij vertrouwen gaf. Dat we op dezelfde lijn zitten en daarom ga ik ook maar al te graag aan de slag bij Unitas’59.”

De laatste vraag aan Nyron was dan ook misschien wel een logische; namelijk waar zijn doelen liggen? Nyron: “Ik wil nog een keer heel graag aan de slag bij een eredivisieclub. Niet als hoofdtrainer maar als assistent. Ik denk dat dat mijn verhaal wel compleet maakt.”