Jurgen Boon: na ongeval van voetbal naar para-golf, en nog altijd strijdlustig en ambitieus

Toppers in het amateurvoetbal zijn er voldoende, met name eind vorige eeuw en begin deze eeuw, toen het amateurvoetbal meer centraal stond dan in de huidige tijd. Met de nieuwe ontwikkelingen is er voor de huidige amateurvoetballer meer dan alleen voetbal. 

Vaak hoor je van oud-amateurvoetballers niet zo veel meer. Sommigen zijn trainer geworden en sommigen vervullen een taak binnen een club. Maar het overgrote deel is niet of nauwelijks meer betrokken bij het amateurvoetbal.

Er zijn al behoorlijk wat oud-spelers voorbij gekomen in deze rubriek op AVE. We gaan nu verder met Jurgen Boon oud-speler van o.a. Vessem, DBS , UDI’19, UNA en ADO’20.  

De Eindhovenaar verhuisde begin deze eeuw naar Beverwijk vanwege zijn werk en vervolgde zijn voetbalcarrière bij ADO’20. En ongeluk met de mountainbike in 2006 veranderde het leven van Jurgen Boon volledig. Hij liep een dwarslaesie op en is voor een groot deel van zijn lichaam verlamd.  
 
Strijd 
Na het ongeval en na een langdurige revalidatie ging Jurgen niet bij de pakken neerzitten. Hij ging een nieuwe uitdaging aan en begon met para-golfen. Al snel wist hij de top te bereiken in deze sport. Vanuit zijn rolstoel en met slechts één arm wist hij de golfballen te slaan en groeide hij uit tot de beste in zijn categorie. In 2017 werd hij zelfs nummer één op de wereldranglijst voor golfers met een beperking. 

Een indrukwekkend verhaal van een persoon die volop in het leven staat en zich niet uit het veld laat slaan. 
 
We stellen Jurgen een aantal vragen over het leven na het voetbal als 1e elftalspeler en de gebeurtenissen rond zijn ongeluk.  

Stel je nog even nader voor aan de bezoekers van Amateurvoetbaleindhoven: 
Jurgen Boon 53 jaar woonachtig in Heemskerk (Noord-Holland) met mijn zoon Jens van 26. 

Hoe ziet het dagelijks leven er nu uit: 
Na mijn Mountainbike ongeval in 2006 waarbij ik mijn rug heb gebroken en vanaf mijn borst ben verlamd ben ik volledig afgekeurd. Tot die tijd heb ik bij de Koninklijke Marechaussee gewerkt in diverse functies en op verschillende locaties in Nederland. Ik heb mijn ongeluk ook gekregen in diensttijd toen ik werkzaam was Bij de BSB (Brigade Speciale Beveiligingsopdrachten) Mijn dagen vul ik nu in met zoveel mogelijk activiteiten.  

In de drogere en warmere maanden golf ik veel en daarnaast als mij lijf dat toelaat fiets ik geregeld. In de winter maanden ben ik 3 x per week te vinden in Heliomare (revalidatiecentrum) waar ik gebruik maak van de fitness. Daarnaast ben ik in Heliomare ook ervaringsdeskundige en sta ik mensen bij waar daar behoefte aan is.

Je bent begin deze eeuw voor je werk verhuist naar Beverwijk en daarna naar Heemskerk. Je woont nog steeds in deze regio. Nog plannen om eens terug te keren in de regio Eindhoven:  
Nou dat is wel iets dat altijd in mijn gedachte zit maar dat zal niet meevallen gezien de huidige wereldeconomie om het zo maar ff uit te drukken.  Financieel zal dat een probleem gaan opleveren. Ik heb nu een prima locatie en woonruimte en ga niet bijvoorbeeld 3 hoog ergens in een veel kleiner appartement zitten omdat ik in Veldhoven/Eindhoven wil wonen. Dus dat is nogal een dingetje zeg maar          

Na je verhuizing ben je gaan voetballen bij ADO’20. Hoe heb je deze switch ervaren in een totaal andere omgeving en mentaliteit:  
Ik was in eerste instantie gestopt met voetbal omdat ik met mijn werk heel onregelmatig werk en ook naar het buitenland moest.  Echter zaten ze bij ADO'20 Verlegen om een verdediger en waren ze er via via achter gekomen dat ik vlakbij woonde en op niveau had gespeeld. Toen ben ik toch eens gaan luisteren naar wat ze te melden hadden. Er was echter 1 probleem ik moest nog voor mijn werk 2 maanden nar Afghanistan. 

Maar toen ik terugkwam op een donderdag heb ik vrijdag getraind en speelde ik zondags mijn eerste wedstrijd in het 2de elftal van Ado'20. De week erop stond ik in de basis bij het 1e.  ADO'20 had toen een hele gezellige groep waarin ik me eigenlijk meteen thuis voelde. Een soort UNA maar dan in Heemskerk. Helaas heeft dit avontuur nog geen 3 maanden geduurd toen kreeg ik mijn ongeluk. 
 
Er is al veel geschreven over je ongeval met de mountainbike in 2006. Je staat sindsdien nog altijd positief in het leven. Strijdlustig en vol ambitie. Is dit het kenmerk van Jurgen Boon van nu en in het verleden als voetballer:  
Ja... dat denk ik wel. Ik ben niet de persoon die bij de pakken gaat neerzitten, Heeft in mijn ogen ook helemaal geen zin en gaat je ook niks opleveren.  Er zijn nog zoveel mooie dingen om van te genieten en ik ben nog steeds een fanatieke flikker die altijd wil winnen of ergens het beste uit wil halen. Daar is niks in veranderd 
 
Voetbalcarrière 
 
Hoogtepunten als speler:
> Promoties bij UNA 2 jaar achter elkaar via de nacompetitie.
> Kampioenschap met UDI'19 
> Wereldkampioen met het Nederlandse Politie elftal in Indianapolis. 
 
Dieptepunten als speler: 
Nou misschien dat ik de hele jeugdopleiding bij FC Eindhoven heb gespeeld maar nooit mijn debuut heb mogen maken misschien. Verder zou ik zo niks kunnen bedenken.  
 
Meest bijgebleven spelers uit je spelersloopbaan:  
Nou dat zijn er heel veel eigenlijk dat is eigenlijk het hele Elftal van UNA waarmee we twee jaar op rij promoveerde. Dat zijn mijn mooiste jaren geweest als speler en als mens. Daar hing zo een chemie die heb ik nergens anders beleefd als speler. Zowel binnen als buiten de lijnen. Ik heb het geluk gehad dat ik dat heb mogen meemaken. Maar ook het elftal bij UDI'19 daar speelde veel klasbakken. 

Meest bijgebleven trainers uit je spelersloopbaan:  
> Mario Verlijsdonk bij FC Eindhoven. 
> Eus Marijnissen bij zowel UNA als UDI'19.  
> Mooiste quote van Eus was: "Op trainingen moest ik altijd de veldjes groter maken anders had ik zondags niet genoeg fitte spelers om op te stellen”  
> Cees Bruininck bij ADO'20 
 
Kort 

UNA: Mooiste herinneringen in mijn “voetbalcarrière” en heb hier ook echte vrienden aan over gehouden. 
ADO’20: Helaas heb ik daar zelf te kort spelen maar ben na mijn ongeluk nog twee jaar assistent-trainer geweest.  
Het “UNA van het Westen” een hele fijne sociale club die me na mijn ongeluk nog veel hebben bijgestaan. Met name Lou Koopman en die wil ik hier toch even benoemen. 
 
Het Brabantse land:  
Ja... daar ben ik toch graag en hoe je het nou wendt of keert. Het is gemoedelijker mijn vrienden wonen er en zou er eigenlijk vaker willen komen zeker nu al die gasten zijn gaan golfen... 

Tot slot 

 Wie zou je graag willen zien in deze rubriek:  
Nou dat zouden er meerdere kunnen zijn maar dan kies ik toch voor een speler aan wie ik veel te danken heb gehad en dat is Ronnie Dirks. Door deze man kon ik voetballen zoals ik gevoetbald heb. Ik hoefde me geen zorgen te maken over wat ik achterliet. Ronnie knapte het toch wel op. (Niet alleen Ronnie natuurlijk maar omdat wij twee in het centrum stonden was hij wel extra belangrijk voor mij)   

Mede daardoor kon ik lekker voetballen en heb ik ook de overstap naar UDI'19 kunnen maken.