Na bijna 30 jaar hoofdtrainer in het amateurvoetbal stopt Henri van den Braak als trainer
Na een lange carrière als trainer in het amateurvoetbal komt er na dit seizoen een einde aan een bijzonder hoofdstuk voor Henri van den Braak. De 64-jarige trainer van de senioren van VV Vessem heeft besloten om na dit seizoen zijn trainersvoetbalschoenen definitief aan de wilgen te hangen.
Van den Braak is sinds 1997 actief als trainer, maar zijn liefde voor het amateurvoetbal begon natuurlijk al veel eerder. Voordat hij langs de lijn stond om zijn ploegen te coachen, stond hij jarenlang zelf binnen de lijnen als voetballer.
Na bijna drie decennia als trainer heeft Henri ongetwijfeld de nodige clubs, spelers, successen, teleurstellingen en bijzondere momenten meegemaakt. Wat heeft hem al die jaren gemotiveerd? Waar kijkt hij met het meeste plezier op terug? En waarom is dit het juiste moment om afscheid te nemen van het trainersvak?
Amateurvoetbaleindhoven blikt -in samenerking met VV Vessem- terug op de trainersloopbaan van Henri en vertelt hij over zijn ervaringen, herinneringen en de toekomst zonder het wekelijkse trainersleven.
We stellen Henri van den Braak hierover een 10-tal vragen
1. Je bent sinds 1997 actief als trainer in het amateurvoetbal. Weet je nog hoe je destijds in het trainersvak bent gerold? Was het een bewuste keuze of ben je er eigenlijk ingerold?
"Na zelf jarenlang in het 1e elftal van Taxandria te hebben gespeeld, was het voor mij vanzelfsprekend dat ik het trainersvak in zou gaan. In de voetsporen van mijn vader. Ik hou van het spelletje, kon zelf een redelijk balletje trappen, en heb het vermogen op voetbalgebied iets over te brengen op jeugdige spelers"
Voordat je trainer werd, heb je zelf jarenlang gevoetbald in het amateurvoetbal. Wat heb je uit je eigen voetbalcarrière meegenomen naar het trainerschap? En wat voor soort trainer wilde je destijds worden?
"Ik was als speler bloedfanatiek, wat niet altijd door eenieder in dank werd afgenomen, maar weet dat je met een goede mentaliteit het ver kunt brengen. Mentaliteit is in mijn ogen de zwaarst wegende kwaliteit. Hier heb ik ook altijd de nadruk opgelegd. Samen kun je veel bereiken, veel eisen van elkaar en het beste als team in je naar boven halen."
3. In bijna dertig jaar als trainer heb je ongetwijfeld veel meegemaakt. Als je terugkijkt op je trainersloopbaan, welke clubs, periodes of momenten springen er dan voor jou echt uit? En waarom juist die?
"Ik ben begonnen als trainer bij DVG in het prachtige Liempde. Destijds 5e klasser maar kwalitatief spelers die veel te goed waren voor het niveau waarop ze dat moment speelden. We promoveerden 2 x achter elkaar met een geweldige groep waarmee ik tot op heden nog steeds contact heb. Bier stond en staat bij hen op 1 en we hebben het dan nog vaak over mijn eerste officiële competitiewedstrijd thuis tegen Essche Boys 0-5, maar we hebben samen laten zien wat bereidheid, bezieling en beleving kan doen met een 1e elftal.
Bij Beerse Boys heb ik 6 jaren de scepter mogen zwaaien en heb ik een ongekend succesvolle periode gehad. Ze speelden 4e klasse toen ik kwam en toen ik vertrok waren we een dikke 1e klasser, met op een haar na hoofdklasser na het memorabele tweeluik met DESO. Ik kwam op het juiste moment en ik weet nog dat ik de eerste training gezegd heb, dat de selectie te goed was voor de 4e klasse, maar dat dit geen garantie geeft om te promoveren. Het 1e.jaar in de 4e klasse werden we met vlag en wimpel kampioen. Dat was zeker niet de grootste verdienste van mijzelf, maar de kwaliteit van de selectie, bewustwording, saamhorigheid en de wil om ten koste van alles het kampioenschap binnen te halen. Ook Beers was net als DVG een echte dorpsclub waar de kantine een centrale ontmoetingsplek was voor de weekenden. Zonder kantine geen weekend. Bij Hilvaria werden we met een heel sterk team glansrijk kampioen en konden dat helaas in de 2e klasse net geen vervolg geven."
4. Iedere trainer heeft successen en teleurstellingen. Wat beschouw je als het absolute hoogtepunt van je trainerscarrière? En is er ook een moment geweest dat je jaar in de 4e klasse liever anders had zien verlopen?
"Mijn hoogtepunt is toch de periode BEERS (niet voor niets met hoofdletters) . met geen pen te beschrijven. Van de 4e naar de 1e klasse in 6 jaar. De 2 grootste teleurstellingen zijn het niet promoveren naar de hoofdklasse met Beerse Boys (hier denk ik nog regelmatig aan en ik vind dat ik destijds anders had moeten wisselen in de 2e wedstrijd!!!.) Het kampioenschap op 1 doelpunt na missen met Vessem was een andere domper, die me wel wat tranen hebben gekost. Gelukkig hebben we in de nacompetitie dat op een overtuigende wijze recht gezet."
5. Het amateurvoetbal is in de afgelopen dertig jaar behoorlijk veranderd. Denk aan de mentaliteit van spelers, de verwachtingen van clubs, de trainingsintensiteit en de manier waarop voetbal wordt beleefd. Wat zijn volgens jou de grootste veranderingen die je hebt meegemaakt?
"Dat is iets waar ik me met enige regelmaat over verbaas. Wat vroeger voor mij vanzelfsprekend was, is nu geen zekerheidje meer. Niet trainen vanwege de verjaardag van je schoonmoeder (tjonge jonge), vakanties na 5 weken winterstop, Europese wedstrijden kijken ipv trainen. Voor ons bestond er vroeger maar 1 ding maar dat is nu niet meer het geval."
6. Je bent inmiddels 64 jaar en staat nog altijd voor de groep bij VV Vessem. Wat maakt het trainersvak voor jou zo mooi dat je het bijna dertig jaar met zoveel plezier bent blijven doen? En wat heeft VV Vessem voor jou betekend?
"Ik kende Vessem van naam en verder niet. Via via raakten we in gesprek en vanaf moment 1 had ik een warm en goed gevoel waar ik echt enthousiast van werd . Dit had te maken met de prettige gesprekken met bestuur, commissie en spelers, een echte dorpsclub met kwaliteit en allemaal eigen jongens. Ik train op mijn eigen manier ben bloedfanatiek en probeer dat over te brengen op de spelers."
7. Een trainer krijgt met veel verschillende spelers en karakters te maken. Hoe zou je jouw eigen trainersstijl omschrijven? Ben je in de loop der jaren veranderd als trainer en wat vind je belangrijk in de omgang met spelers?
"Ik ben erg fanatiek als trainer en wil dat ik ook terug zien in de trainingen en wedstrijden."
8. Na dit seizoen heb je besloten om te stoppen. Wanneer is dat besluit eigenlijk ontstaan? Was er een specifiek moment waarop je dacht: het is mooi geweest, of is het een gevoel dat langzaam is gegroeid?
"Het besluit om definitief te stoppen is een paar weken geleden ontstaan en recent heb ik in overleg met mijn vrouw de knoop definitief doorgehakt. In mei 2027 word ik 65 en dat is in mijn ogen een mooie leeftijd om te stoppen als trainer en ik heb dan 30 jaar getraind bij diverse mooie, leuke dorpse amateurclubs en het altijd met heel veel plezier gedaan. Als trainer maak je ook mindere periodes mee, maar ik kijk er met een trots en goed gevoel op terug. Er is een tijd van komen en gaan. Mocht ik onverhoopt spijt krijgen, verwacht ik dat er wel ergens een plekje vrij is.
Een speciaal puntje van aandacht en dank moet zeker naar Irma gaan, want ik kan je op een briefje geven dat ze met enige regelmaat met een chagrijnige trainer/echtgenoot op een zondag avond op de bank heeft gezeten. Zonder haar interesse voor het voetbal, steun voor mij, had mijn training carrière geen 30 jaar geduurd!!"
9. Wat ga je het meest missen aan het trainersvak? En waar kijk je juist naar uit als je straks niet meer iedere week op het veld staat, trainingen voorbereidt en wedstrijden coacht?
"Ik ga de wedstrijden en de entourage op zondag zeker missen, maar zal me zeker met enige regelmaat langs het veld laten zien . Het spelletje blijft leuk. De koude en natte trainingsavonden ga ik niet missen."
10. Tot slot: als je één boodschap of advies mag meegeven aan de jonge trainers die nu aan het begin van hun trainerscarrière staan, wat zou dat dan zijn? En hoe zou je willen dat spelers en clubs zich Henri van den Braak herinneren als trainer?
"Ik wil niet te belerend overkomen , maar doe het vooral op je eigen manier. Miljoenen mensen hebben verstand van het spelletje en hebben daar een mening over. Niet iedereen zal het altijd eens zijn met de keuzes die je maakt, maar daar vooral niet wakker van liggen. Bij veel clubs waar ik heb getraind heb ik nog altijd fijne contacten en is de ontvangst hartelijk en warm als we elkaar weer zien. Voor mij persoonlijk is dat eigenlijk het belangrijkste, dat de deur altijd open staat en er tijd is voor een pilske, lekker ouwhoeren, oude herinneringen ophalen en lekker zeiken tegen elkaar. Tot slot wil ik graag mijn dank uitbrengen aan alle leiders en assistent trainers, waarmee ik op een zeer prettige manier mee samen heb gewerkt en waar ik nog steeds contact mee heb."
Respectvol taalgebruik en naamsvermelding
Beledigende, discriminerende of bedreigende uitlatingen, evenals reacties die onder een anonieme naam worden geplaatst, worden zonder uitzondering verwijderd en kan leiden tot verdere maatregelen.
Het reactieformulier is bedoeld om op een nette manier je mening te delen.
Laten we samen zorgen voor een prettig en respectvol platform voor het amateurvoetbal.
Jouw reactie?
RKSV Oisterwijk
Geniet van je voetbalpensioen Henri en tot ziens langs de lijn bij VV Trinitas Oisterwijk.